maandag 11 oktober 2010

It is hard to fail, but it is worse never to have tried to succeed.

Deze quote van Theodore Roosevelt vat in één lijn de essentie van mijn marathon avontuur in Eindhoven samen.

Op 38km, terug een beetje bekomen.
Maar laten we eerst even terugspoelen naar het begin van de dag. Rond een uur of zes trokken we onszelf het bed uit voor een sportieve dag. Eerste werkje van de dag was een joekel van een pil inslikken in  het kader van het vochtbalans onderzoek waar ik aan deelnam tijdens de voorbereiding van de marathon van Eindhoven. Met deze pil konden de onderzoekers de interne temperatuur in de gaten houden voor en na de marathon. Ook moest er een een vochtdagboek  worden ingevuld zodat later dit in de resultaten terecht kon komen.

Na een stevig ontbijt volgepropt met de nodige koolhydraten en het inladen van de sporttas werd de fiets in de wagen geduwd. Ilse zou me vandaag namelijk gaan begeleiden op de fiets om de nodige logistieke steun te geven tijdens de wedstrijd. Om 7h30 trokken we dan met de wagen richting Eindhoven, in Postel zagen we dan nog een aantal loopmakkers die samen hadden afgesproken.

We waren nog maar net de autosnelweg opgedraaid toen we een onheilspellende "psssst" hoorde vanachter in de wagen, en inderdaad de net opgepompte band had besloten om met een diepe zucht de pijp aan Maarten te geven en leeg te lopen. Daar ging de logistieke ondersteuning, een plan B moest worden opgesteld en er werd besloten om ergens rond km 21 een plekje te zoeken waar Ilse gemakkelijk een aantal drankflesjes zou kunnen aangeven.

Eens aangekomen in Eindhoven werd er snel een parkeerplaatske gezocht op de TU/Eindhoven waarna we dan richting stadhuis trokken voor de nodige onderzoeken voor de marathon. Voor de marathon moesten een aantal parameters worden gemeten die we ook na de marathon moesten laten meten. Eerst pipi in een potteke, dan de weegschaal op, een meting  van de vochtbalans met een of ander toestelleke met wat elektrodes, een temperatuursmeting en dan als laatste nog wat bloed laten aftappen.

Hierna konden we beschikken en trok ik samen met Ilse op verkenningstocht om een goed plekje te zoeken voor de bevoorrading wat we dan ook snel gevonden hadden. Op ongeveer een dikke kilometer na de start hadden we het ideale plekje ontdekt waar we niet al te veel problemen verwachten voor de feitelijke wissel.

Op de terugweg naar de start liepen we dan de fietsers van wat clubgenoten tegen het lijf die ons vertelde dat de rest van de bende zich wat aan het opwarmen was in het beursgebouw. We besloten dan ook maar om snel die richting uit te trekken om ons nog snel wat op te warmen. Zo rond de klok van 10h trokken we met zijn alle richting startvakken om ons voor te bereiden voor de start. Bij het binnenkomen van het startvak  moesten we ook nog snel onze temperatuur laten meten waarna we ons volledig op de marathon konden concentreren.

Na wat zenuwachtig op en neer geloop werden de start posities ingenomen, hier en daar nog wat gelukwensen uitgedeeld. Stipt om 11h klonk het startschot waarna we stilletjes aan op gang schoten. Al snel werden de posities vastgelegd en sloten we aan bij de pacers van 3:15 die er al snel een stevig tempo op na hielden. In plaats van 4:37 werden de kilometers afgemaald aan 4:30 het tempo om op 3:10 uit te komen, de tijd die ik voor ogen had voor een supperdag. De gok werd gemaakt en ik nestelde mij diep in de groep samen met Nadine waarmee ik het grootste deel van de trainingen samen met had afgewerkt.

De garmin werd nauwlettend in het oog gehouden en de hartslag ging gestadig de hoogte in en wat ik een beetje vreesde gebeurde dan ook ik moest stilletjes aan lossen. Krampachtig werd er geprobeerd om toch maar in de groep te blijven maar met een hartslag die richting 178 ging 4 tot 5 slagen boven de overslag begon de verzuuring stilletjes aan in de benen te sluipen. Op km 17 deed ik nog een laatste poging om aan te sluiten wat me dan ook lukte maar na een 3 tal kilometer moest ik de groep definitief laten gaan.

Het tempo zakte iets maar nog niet dramatisch na de eerste passage van de finishlijn kwam ik nog door op 1:36 en had ik het groepje nog in het vizier. De lichte helling tussen 21 en 22km kneep echter de benen volledig dicht en op een kleine 3km zakte het tempo volledig in elkaar van 4:30 ging het al snel naar 5:30-5:40. Overal deed het pijn, de mentale slag van de man met de hamer was hard aangekomen en de enige bekommernis was nog kost wat kost uitlopen, niet stappen blijven lopen....

De calvarietocht was begonnen en de weg was nog lang, heel even werd er gedacht aan opgeven maar de medaille moest gehaald worden.  De volgende kilometers zou het tempo blijven schommelen tussen 5:30 en 5:50. Rond km 30 werd ik ingehaald door Frank die op weg was voor een tijd rond 3h30, hem zag ik pas na de finish terug maar ook hij had nadien nog 9min tegen de vlakte gelegen met krampen en kwam binnen op 3h30. Ook Marc die voor een kwalificatie tijd voor Boston aan het lopen was kwam me voorbij wat later gevolg door Rudi die ook al een stevige inzinking achter de rug had. Ik was dus niet de enige loper die een stevige pandoering had gekregen.

Rond km 35 kwam ik plots Mark tegen die geparkeerd langs de weg stond, na en korte aanmoediging trok hij zich weer op gang en bleef hij even in mijn spoor hangen om dan uiteindelijk net binnen zijn kwalificatie tijd binnen te komen 3:35:24. Rudi had het dan weer moeilijk tussen 39 en 39 km en moest ik hier dan ook met spijt in het hart weer voorbijsteken hij heeft het uiteindelijk afgehaspeld in 3:38.

De laatste kilometers werden afgehaspeld op automatische piloot, de hartslag zat nog goed en echt moe was ik niet maar de benen hadden me vandaag in de steek gelaten maar in de laatste kilometers langs de kroegjes en het talrijke publiek kon er toch nog een kleine versnelling af en zakte het tempo terug naar 5 tot zelfs 4:30. Direct na de finish werden ik opgevangen door de mensen van testloper.nl op een temperatuursmeting te laten doen vlak na de finish, de core temperatuur lag minstens 1 graad hoger dan bij vertrek 38,5 gaf de meter aan. De resultaten van de test volgen nog later dit jaar maar ook het gewicht lag 2kg lager dan bij de start en ik had ongeveer een 3 liter vocht opgenomen tijdens de marathon

Na snel nog een foto te laten nemen bij looplevens.nl (waarvan ik hopelijk snel het resultaat van zal zien) ging het weer richting stadhuis voor de nodige testen waarna ik dan de rest van de bende ging opzoeken. Na nog wat verhalen te hebben uitgewisseld en een lekker "fritje met" ging het richting welverdiende douche. Om dan richting thuis te trekken om wat te bekomen.

Was het het onverwachte warme weer, het te hoge tempo bij de start, het te lang willen aanklampen, die laatste versnelling om toch maar bij de groep te blijven. Ik zal het niet weten, ik heb gegokt en verloren maar uit zijn fouten leert men en ik heb er vandaag genoeg gemaakt om over te bezinnen. Nieuwe uitdagingen komen er aan. In het voorjaar gaan we maximum een halve doen en nog wat andere dingen proberen om dan in het najaar opnieuw een poging te wagen die 3:15 die MOET eraan.

12 opmerkingen:

TheRunningGirl - Jolanda zei

Leuk verslagje!
En die 3:15 gaat je volgend jaar zeker lukken..;)

Wendy zei

Thats the spirit, die 3,15 gaat eraan gaan!!! Ga je drunen lopen, kunnen we samen trainen :). Groetjes en kop op, je hebt volgehouden he!

Cremke zei

Aanklampen levert vaak de beste resultaten op. Maar in een marathon mag je de eerste helft natuurlijk geen 4 à 5 slagen boven de overslag gaan hè

kaat zei

wauw ! dat lijkt met toch een hele prestatie, vooral omdat je nog van alles rond je hoofd had ! Schitterend gedaan en hé, er volgen er nog !

Tinne zei

nieuwe uitdagingen...... ;-)
C U zaterdag!!!!

En toch vind ik het knap wat je zondag deed (zoals ik zei....ik kan er alleen maar van dromen! STERK!)

Leeuwke zei

Dit verhaal komt me erg bekend voor! Buiten al die meettoestanden is dat exact wat ik vorig jaar in Bonn meegemaakt heb toen ik wou volgen in het groepje rond Heidi. Net iets te snel voor mij, maar volgens de trainingen niet ondoenbaar en door de onverwachtte warmte langs het water een klop van de hamer op 17km. Dan duren de overige 25km, met krampen die constant op het doorkomen staan, nog een eeuwigheid! Mijn eindtijd zat toen ook net over de 3u30. Het heeft me afgeschrikt. Het jagen naar een PR is waarschijnlijk verleden tijd. Maar dat mag jou niet storen, jij bent nog jong ;)

Sandy zei

Je blijft niet bij de pakken zitten, en dat is heel bewonderenswaardig. In plaats van teleurstelling, merk ik alleen maar gedrevenheid en "lessons learnt". Knap!

kit zei

Die 3:15 gaat zeker lukken! Ben ik absoluut van overtuigd! Maar misschien mag op deze marathon nog wel meer fier (ja zelfs ik durf dit mooie Vlaamse woord te gebruiken) zijn, je hebt zo hard geknokt ondanks alle tegenslag en de marathon toch maar mooi uitgelopen!

Tiny zei

Bij de volgende is het gewoon raak die <3:15'

Anoniem zei

Wimpie, tot voor jou verslag geloofde ik niet in het adaguim " iedereen is en winnaar". Nu steunt het me in mij doelen. Thaks dude!!!!

dekkers mario zei

Toch knap gelopen ! Een marathon blijft iets speciaal ! Moest dit nu gemakkelijk zijn , dan deden we nu al iets anders !! :-)
Tot op de training ......een van de dagen !! :-)

Esther zei

Jammer dat het niet gegaan is zoals je graag wilde. Maar gewoon doortrainen, en dan gaat volgend jaar die 3.15 er vast van komen!